Slagader lijden
Vernauwing van de halsslagader
De halsslagaders voeren bloed van het hart naar het aangezicht en de hersenen. Net omdat ze de hersenen bevloeien, zijn deze slagaders onontbeerlijk voor het goed functioneren van het hele lichaam. Vernauwingen in de slagaders verhogen het risico op een beroerte. Bij een beroerte (herseninfarct, cerbrovasculair accident) schiet er een brokje van de vernauwing – een zogenaamd embool – naar de hersenen. Dit sluit een hersenbloedvat af waardoor een deel van de hersenen geen zuurstof meer krijgt. In dit geval spreekt men van een herseninfarct. Afhankelijk van de plaats en de ernst van de afsluiting, verschillen de aard en de duur van de symptomen. De gevolgen van een hersenletsel kunnen sterk verschillen, maar zijn vaak dramatisch: spraak- en gezichtsstoornissen, gehele of gedeeltelijke verlamming, karakterveranderingen, etc. Bovendien is het de derde doodsoorzaak na kanker en hartfalen.


halsslagadervernauwing en herseninfarct

i. Diagnose
Vaak worden halsslagadervenauwingen per toeval ontdekt bij andere onderzoekingen. Soms kan de vaatarts op basis van voortekenen de diagnose van halsslagadervernauwing vermoeden. Ook bij patiënten die reeds een beroerte hebben doorgemaakt dienen de halsslagaders zeer zorgvuldig te worden nagekeken.

Het vermoeden van halsslagadervernauwing wordt door de arts bevestigd door duplexonderzoek. Hiermee wordt met een toestel op de huid gekeken hoe het bloedvat eruitziet en hoe snel het bloed stroomt door de slagader. Op basis van dit niet-invasief onderzoek wordt nauwkeurig de locatie en de ernst van de vernauwing weergegeven.

Bijkomend vormt de zenuwarts (neuroloog) zich een beeld van de al dan niet gestoorde hersenfunctie.
Om de behandelingsstrategie uit te stippelen wordt tevens een MR- (magnetische resonantie) of CT (computer tomografie)-scan uitgevoerd.


Operatieve verwijdering van de halsslagadervernauwing
ii. Behandeling

Vroeger kon een dichtgeslibde halsslagader (carotis) enkel behandeld worden met een chirurgische ingreep, de endarterectomie. Hierbij maakt de chirurg eerst de hals open. Dan wordt de verstopte halsslagader in de lengte opengesneden zodat de arts de vernauwing kan verwijderen. Nadien wordt de halsslagader opnieuw dichtgemaakt, al dan niet met een kunsstof flapje. De opnameduur na een dergelijk ingreep is ongeveer 3-4 dagen.

"Voor" "Na"

Endovasculaire behandeling halslagadervernauwing
 

De meest vooruitstrevende manier om vernauwingen in halsslagaders te behandelen is de endovasculaire behandeling. Hierbij wordt niet langer een insnijding in de hals gemaakt, maar prikt de chirurg een slagader aan in de lies. Van daar gaat de arts doorheen het bloedvatenstelsel naar de carotis waar hij met behulp van een ballonnetje en/of een stent (=metalen veertje) de halsslagader opnieuw wijder maakt. Om te vermijden dat brokjes van de vernauwing losschieten en zo in de hersenen terechtkomen, wordt tijdens de procedure een filter geplaatst die werkt als een vangnet. Na de ingreep is er weer voldoende bloeddoorstroming naar de hersenen mogelijk en is één van de eventuele oorzaken van een CVA weggenomen. Na een endovasculaire behandeling van de halsslagader kan, standaard, de patiënt het ziekenhuis de volgende dag verlaten.


Carotis stenting met beschermende filter

iii. Nazorg
In de eerste weken na de ingreep moet vermeden worden dat het hersteld bloedvat opnieuw verstopt door klontervorming (thrombose), hiervoor worden in die periode bloedverdunners voorgeschreven. De eerste dagen na de ingreep kunnen zich beperkte klachten van hoofdpijn en misselijkheid voordoen. Dit is te wijten aan de gestegen bloedvoorziening naar de hersenen. Rust en pijnstillers, gedurende een aantal dagen, zijn meestal voldoende.

Daarnaast moeten de risicofactoren gecorrigeerd worden om te vermijden dat het behandelde bloedvat na verloop van tijd opnieuw dichtslibt.

Aangezien het belangrijk is dat de medicatie strikt wordt ingenomen en dat de levensstijl ook na eventuele behandeling wordt geoptimaliseerd, dient de patiënt regelmatig op controle te komen bij de vaatarts (na 1, 6 en 12 maanden, nadien jaarlijks).